Een tussenstap die het verschil maakt

Volgens begeleider Anoeschka zijn het vaak kinderen die tussen verschillende vormen van opvang in dreigen te vallen. Sommige kinderen hebben bijvoorbeeld een taalachterstand of vinden het moeilijk om in een grote groep mee te draaien. Dat betekent volgens haar niet dat ze niet kunnen leren: “In een kleinere setting, met veel aandacht en structuur, zie je vaak dat ze ineens stappen maken.”

Op zoek naar de juiste plek

Voor ouders die zich zorgen maken over de ontwikkeling van hun kind, begint de zoektocht vaak bij een vertrouwde plek zoals het consultatiebureau, de voorschoolse educatie (VVE) of een welzijnsorganisatie. Daar kunnen zij hun vragen en twijfels delen en wordt er samen meegedacht over wat een kind nodig heeft. Vanuit die samenwerking wordt ook geholpen bij het regelen van de praktische kant, zoals het aanvragen van de financiering vanuit de gemeente om een plek in de observatiegroep mogelijk te maken.

Het verhaal van Abdoulaye laat zien wat zo’n plek kan betekenen. Zijn moeder Marietou was al een tijd op zoek naar een omgeving waar haar zoon verder kon komen. Abdoulaye is een vrolijk jongetje, maar praten ging lange tijd nauwelijks en in groepen was hij snel afgeleid. Hij zat op verschillende plekken, maar nergens had Marietou het gevoel dat haar zoon echt vooruitging. “Er werd veel besproken, maar hij maakte geen stappen,” vertelt ze. “Terwijl ik voelde dat hij eigenlijk meer kon.”

Toen ze voor het eerst bij De Uiltjes binnenkwam, was ze daarom voorzichtig. Veel mensen om haar heen dachten dat Prinsenstichting alleen bedoeld was voor kinderen met een verstandelijke beperking.  “Dat beeld had ik zelf eerlijk gezegd ook een beetje.” Dat gevoel veranderde snel toen ze eenmaal binnen was bij De Uiltjes. “Ze namen echt de tijd om uit te leggen hoe ze met de kinderen werken. Het voelde meteen anders dan andere plekken. Het leek meer op een school dan op opvang. Dat gaf mij vertrouwen.”

Structuur, aandacht en kleine stappen

De ochtenden bij De Uiltjes hebben een duidelijke structuur. Wanneer de kinderen binnenkomen beginnen zij altijd eerst met ontwikkelingsgerichte werkjes aan tafel, die individueel zijn afgestemd. Ieder kind heeft een eigen plek en werkbakje. Daarna is er tijd om te spelen. Die afwisseling helpt kinderen wennen aan het ritme dat ze later op school ook tegenkomen. Tijdens het spelen helpen de begeleiders de kinderen in wat er gebeurt. Anoeschka: “Als er bijvoorbeeld een toren omvalt of iemand boos wordt, benoemen ze wat ze zien en helpen ze de kinderen woorden te geven aan hun gevoelens. Zo groeit taal stap voor stap mee met wat een kind meemaakt.”

Ook ouders worden nauw betrokken bij de ontwikkeling van hun kind. Begeleider Anouk benadrukt hoe belangrijk dat is. “Soms maken we korte filmpjes van situaties op de groep, die we later samen met ouders bekijken,” vertelt ze. Als video-interactiebegeleider start zij bij elk kind tien weken na binnenkomst een VIB-traject. In drie sessies worden met behulp van videobeelden de behoeften van het kind in kaart gebracht en wordt gekeken wat nodig is om hier goed op aan te sluiten. Op basis daarvan worden doelen opgesteld. De beelden worden ook met ouders besproken, zodat inzichten gedeeld worden en zij thuis kunnen aansluiten.

Zo wordt zichtbaar hoe een kind reageert en waar kansen liggen om te leren. Bij Abdoulaye lag de nadruk vooral op taal en het contact met andere kinderen. Zijn moeder sloot daar thuis goed bij aan door veel met hem te oefenen. “De juffen wisten precies waar ze met hem aan moesten werken,” vertelt Marietou. “Dat had ik eerder gemist.”

Zichtbare ontwikkeling

Abdoulaye startte in augustus 2025 bij De Uiltjes. Hij sprak weinig, maar na een paar maanden zagen de begeleiders duidelijk verandering. “Op een gegeven moment zeiden we tegelijk tegen elkaar: hij begint ineens te praten.”, vertelt Anouk. Ook thuis merkte Marietou verandering. Familieleden zagen dat hij meer woorden gebruikte en beter duidelijk kon maken wat hij wilde. Waar hij eerder moeite had om met andere kinderen te spelen, lukt dat nu steeds beter. Hij kan duidelijker communiceren, ook met zijn zusje, en komt meer voor zichzelf op.

Op de groep laat Abdoulaye zien dat hij graag leert. Hij werkt met plezier aan puzzels en opdrachten en is trots als iets lukt. Buitenspelen vindt hij net zo leuk: fietsen, klimmen en rennen horen allemaal bij zijn favoriete activiteiten. Voor zijn moeder is het belangrijkste dat hij zich hier prettig voelt. “Hij vraagt elke dag wanneer hij weer naar De Uiltjes mag,” zegt ze lachend. “Hij staat ’s ochtends al klaar met zijn spullen.”

Op weg naar school

Na een aantal maanden werd opnieuw gekeken wat een passende volgende stap voor Abdoulaye zou zijn. Waar eerder werd gedacht dat onderwijs niet haalbaar was, bleek nu dat hij wel degelijk klaar is om naar school te gaan. Na de zomer start hij op het speciaal basisonderwijs. Voor de begeleiders is dat precies waar De Uiltjes voor bedoeld is: kinderen een zetje geven zodat ze verder kunnen.

Het verhaal van Abdoulaye laat zien dat het beeld van Prinsenstichting soms nog niet klopt met de werkelijkheid. Niet alleen kinderen en volwassenen met een verstandelijke beperking zijn welkom, maar ook kinderen die buiten de boot dreigen te vallen. Veel ouders denken dat hun kind hier niet past, terwijl juist kinderen met een taal- of ontwikkelachterstand hier veel baat bij kunnen hebben. Marietou herkent dat gevoel, maar haar advies aan andere ouders is duidelijk: “Ga gewoon kijken. Als je binnenstapt, zie je wat het echt is.”